W obiektywie...

01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14

KOMUNIKAT w sprawie koronawirusa

Drodzy Parafianie, Pielgrzymi, Goście.

W duchu odpowiedzialności za powierzoną sobie Wspólnotę, pragniemy poinformować, jakie decyzje zostały podjęte w związku z pandemią koronowirusa. Zastosowanie się do tych zaleceń niech będzie realizowaniem w praktyce przykazania miłości bliźniego poprzez dbanie o zdrowie, a może i życie, nie tylko nasze, ale też naszych bliźnich.

1) W trosce o wzajemne zdrowie i odpowiedzialność za innych, pamiętajmy o możliwości skorzystania z dyspensy od obowiązku uczestnictwa w niedzielnych i świątecznych Mszach Świętych, której udzielił nam nasz Ordynariusz Ks. bp Piotr Libera do dn. 29 marca br. Korzystajmy chętnie z tego prawa Kościoła. Prosimy osoby starsze, chore, zainfekowane, a także dzieci, młodzież oraz wszystkich, którzy się boją zarażenia, aby pozostali w domach, jednocząc się w modlitwie za pomocą mediów. Przypominamy, że w kościele podczas Mszy Świętej lub nabożeństwa może znajdować się nie więcej niż 50 osób. Jeśli wierni przyjdą, powinni zachować przynajmniej 1 metr odległości między sobą.

2) Przepisy liturgiczne Kościoła przewidują przyjmowanie Komunii Świętej na rękę i dlatego ze względu na ryzyko kontaktu ze śliną, w okresie zagrożenia, zachęcamy by przyjmować właśnie w ten sposób. To nie jest świętokradztwo, jest to wyraz naszej troski o bliźniego. Chrystusa przyjmujemy do naszych serc bez względu na to czy kapłan poda nam Komunię św. bezpośrednio do ust czy na rękę. Niech zatem na czas epidemii, z pokorą w sercu i troską o siebie i innych, Najśw. Ciało Chrystusa będzie przyjmowane właśnie w taki sposób. Pamiętajmy również o możliwości przyjmowania Komunii duchowej, wzbudzając w sobie taką intencję podczas udziału w transmisjach Mszy Świętych. Ufajmy Panu, że w sposób zwyczajny będziemy mogli przystępować do sakramentów świętych już w niedługim czasie, gdy zwalczymy szerzącą się pandemię.

3) Znak pokoju należy przekazywać przez skinienie głowy, bez podawania rąk.

4) Cześć Krzyżowi należy oddawać przez przyklęknięcie lub głęboki skłon, bez kontaktu bezpośredniego, nie będziemy też podawać relikwii do ucałowania.

5) Aż do odwołania, na terenie diecezji płockiej zostają zawieszone wszystkie rekolekcje, zarówno parafialne, jak i szkolne. Nie będzie też spotkań dla ministrantów, dzieci I-komunijnych, rocznicowych oraz młodzieży przygotowującej się do bierzmowania.

6) Biskup Płocki zaleca, aby sprawowanie sakramentu chrztu świętego, jeśli nie grozi niebezpieczeństwo śmierci, było przekładane na dalszy czas. Apeluje również, aby pogrzeby były sprawowane bez większego udziału wiernych. Łącząc się w bólu z wiernymi, zachęcamy, aby do ustania pandemii w pogrzebach brała udział jedynie najbliższa rodzina, nie więcej niż 50 osób.

7) Tak jak szpitale leczą choroby ciała, tak kościoły służą m.in. leczeniu chorób ducha, dlatego jest niewyobrażalne, abyśmy nie modlili się w naszych kościołach. Nasza świątynia jest otwarta w ciągu dnia, zachęcamy do prywatnego nawiedzania kościoła. Układ Mszy św. w tygodniu i w niedziele pozostaje bez zmian. Od nowego tygodnia nie będzie nabożeństw Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali.
22 marca nie będzie też Mszy św. o godz. 15.00 w int. o dar rodzicielstwa dla małżeństw, które pragną potomstwa oraz w intencji matek w stanie błogosławionym o szczęśliwy poród i zdrowie dla matki i dziecka.

- Ponadto w każdy piątek Wielkiego Postu będzie sprawowana dodatkowa Msza św. w intencji ludzi chorych i opiekujących się nimi służb sanitarnych oraz o łaskę wyzwolenia świata od szerzącej się choroby. Mszę będziemy zaczynać koronką do Miłosierdzia Bożego o godz. 15.00. W tych intencjach będzie też codziennie o godz. 20.30 w kaplicy klasztornej odmawiany różaniec przez naszą zakonną Wspólnotę. Prosimy by pozostając w domach łączyć się duchowo w tym szturmie modlitewnym.

- Codziennie o godz. 17.00 będzie wystawienie Najśw. Sakramentu i adoracja, w czasie której indywidualnie będzie można prosić Pana Jezusa o ustanie pandemii. Adorację będziemy kończyć odmówieniem modlitwy do św. Szymona z Lipnicy, naszego zakonnego współbrata, który jest patronem chorych w czasie epidemii.

- Po porannych Mszach św. będziemy litanią do Matki Bożej Skępskiej modlić się o ustanie zarazy.

Wspólnota wiernych, zjednoczona w modlitwie i na kolanach, będzie w czasie Wielkiego Postu ukazywała wagę i moc wiary, nawet gdy nie może fizycznie znaleźć się w jednym miejscu.

8) Apelujemy do wszystkich o bezwzględne stosowanie się do zarządzeń władz, służb medycznych i sanitarnych. W duchu odpowiedzialności i miłości bliźniego traktujmy poważnie obecną sytuację. Nie chodzi jedynie o nasze zdrowie, ale przede wszystkim o zabezpieczenie ludzi słabszych i chorych.

9) Prosimy szczególnie dzieci, młodzież, osoby starsze, chore, zainfekowane, aby bez potrzeby nie opuszczały domów. Wykorzystajmy ten czas na modlitwę, naukę i pracę w domu.

10) Zwracamy się do dorosłych o okazywanie miłosierdzia ludziom schorowanym, starszym, zainteresowanie nimi i pomoc w zrobieniu zakupów, zaopatrzeniu w lekarstwa i inne potrzebne do życia środki. Bądźmy dobrymi Samarytanami, którzy nie przechodzą obojętnie obok cudzej biedy, pamiętając zawsze o roztropnym, minimalnym kontakcie z tymi osobami, by nie doprowadzić do zakażenia ich wirusem.

11) Unikajmy w tym trudnym czasie zabobonnego i magicznego podejścia do wiary, typowego dla religii pierwotnych. Katolicy zawsze wyróżniali się właściwym pojmowaniem relacji wiary i rozumu. Nie odwołujmy się do proroctw i przepowiedni, a trzymajmy się zdrowej nauki (por. 2 Tes 2,15), pamiętając, by być zawsze gotowymi na przyjście Pana.

12) Dni, w których koronawirus wystawia na próbę wiarę i wytrwałość wielu osób, dają nam okazję do coraz pełniejszego rozumienia, jak bardzo ważne jest odkrywanie Chrystusa nie tylko w sakramentach świętych, ale także w służbie drugiemu człowiekowi. Zdajmy ten egzamin z solidarności społecznej, budowania więzi i patriotyzmu. Ufajmy, że gdy przyszło nam zmierzyć się z tajemnicą zła moralnego i fizycznego, pozwoli nam to jeszcze bardziej zawierzyć nas i nasze rodziny Bożemu Miłosierdziu, przez wstawiennictwo Maryi, przyzywanej jako Uzdrowienie chorych.

W tym trudnym czasie Ksiądz Biskup ogarnia nas swoją modlitwą i udziela nam pasterskiego błogosławieństwa.

 

Panie Jezu, Zbawicielu świata, Nadziejo, która nigdy nas nie zawodzi, zmiłuj się nad nami i wybaw nas od zła wszelkiego! Prosimy Cię, abyś zdusił plagę tego wirusa, który się rozprzestrzenia, abyś przywrócił zdrowie chorym, a zdrowych zachował od choroby, abyś wspierał wszystkich posługujących chorym i pracujących dla zdrowia naszego. Okaż nam Twoje miłosierne Oblicze i wybaw nas w swojej wielkiej miłości. Prosimy Cię o to przez wstawiennictwo Maryi, Matki Twojej i naszej, Królowej Mazowsza, Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej - Pani Skępskiej, która na tym świętym miejscu wiele razy swe dzieci od zarazy ratowała a wielu chorym łaskę zdrowia wyjednać raczyła. Zlituj się nad nami Chryste nasz Panie, który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen

 

KOMUNIKAT

KOMUNIKAT REKTORA DIECEZJALNEGO SANKTUARIUM BOŻEGO MIŁOSIERDZIA W PŁOCKU

 

W bieżącym roku przypada 90 - lecie przybycia siostry Faustyny Kowalskiej do klasztoru Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku i 89. rocznica pierwszego Objawienia Jezusa Miłosiernego. Dnia 22 lutego 1931 roku w Płocku, siostrze Faustynie objawił się Jezus i poprosił o namalowanie obrazu według otrzymanej wizji. 
W sobotę, 22 lutego b.r. o godzinie 12.00, po raz pierwszy pielgrzymi z różnych stron Polski zgromadzą się w nowobudowanej świątyni na wspólnej Mszy Świętej celebrowanej przez Biskupa Płockiego Piotra Liberę, a o godzinie 15.00 zostanie odmówiona Koronka do Bożego Miłosierdzia. 
Serdecznie zapraszamy wszystkich Czcicieli Bożego Miłosierdzia do wzięcia udziału w uroczystościach w miejscu pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego oraz do nawiedzenia naszego Sanktuarium. Zgromadzeni w tym szczególnym miejscu, wołajmy razem ze św. Siostrą Faustyną: „Jezu, ufamy Tobie!”.
Płock, 7 lutego 2020 r.


Ks. Tomasz Brzeziński, Rektor Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku
i Siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku

APEL DO DIECEZJAN

APEL DO DIECEZJAN W SPRAWIE WYSTAWY O ŚW. JANIE PAWLE II W MUZEUM DIECEZJALNYM W PŁOCKU

 

Muzeum Diecezjalne w Płocku, we współpracy z różnymi osobami i organizacjami, przygotowuje stałą wystawę na temat papieskiego pobytu w stolicy naszej diecezji w dn. 7-8 czerwca 1991 r. podczas IV pielgrzymki do Ojczyzny. Setna rocznica urodzin Papieża Polaka jest ku temu stosowną okazją. Dlatego zwracam się do Was, Umiłowani Diecezjanie, Drodzy Kapłani, Siostry Zakonne, Bracia i Siostry Świeccy z serdeczną prośbą o udostępnienie materiałów, związanych z pielgrzymką Papieża Polaka do Płocka, jak i z innymi pobytami Karola Wojtyły na Mazowszu. Jeśli posiadacie bilety, karnety, pocztówki, cenne fotografie, lub chcielibyście podzielić się wspomnieniami z tamtych dni czerwca 1991 r., proszę Was o przekazanie tych przedmiotów lub ich kopii na poczet tworzącej się ekspozycji. 
O zebranie tych obiektów proszę Waszych Księży Proboszczów, którzy przekażą je do Wydziału ds. Rodzin Kurii Diecezjalnej Płockiej lub Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Diecezji Płockiej. Bóg zapłać za wszelką Waszą życzliwość w tej sprawie.
Serdecznie Was pozdrawiam z Tumskiego Wzgórza i polecam Bożej Opatrzności!

Płock, dn. 11 lutego 2020 r.
We wspomnienie NMP z Lourdes 

† Piotr Libera
Biskup Płocki

Dzień Życia Konsekrowanego

 

WIELKA TAJEMNICA WIARY – LIST NA DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO 2020 R.

 

- Siostry i Bracia zakonni oraz wszyscy, którzy ślubują życie radami ewangelicznymi, oddając się całkowicie Chrystusowi, wskazują, że celem naszego życia jest sam Bóg i tylko w Nim, z Nim i dla Niego możemy odnaleźć spełnienie wszystkich naszych pragnień i tęsknot - napisał o. bp Jacek Kiciński CMF, Przewodniczący Komisji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego KEP w liście na tegoroczny Dzień Życia Konsekrowanego obchodzony tradycyjnie 2 lutego.

 

WIELKA TAJEMNICA WIARY

 

List Przewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego
i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego na Dzień Życia Konsekrowanego 2.02. 2020 r.

 

 

 

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

 

Oto wielka tajemnica wiary – to pierwsze słowa, które kapłan wypowiada w czasie każdej Eucharystii, po słowach konsekracji i ukazaniu wiernym Ciała i Krwi Chrystusa. I rzeczywiście – wielka jest to tajemnica wiary… Tajemnica, która jednocześnie jest źródłem, korzeniem i szczytem całej naszej drogi ku życiu wiecznemu. Eucharystia jest tym sakramentem, który nieustannie odkrywamy, do którego dorastamy i którym żyjemy. To właśnie TU, w Eucharystii, Chrystus, Syn Boga Żywego jest z nami „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20).  To TU jest On bardzo blisko każdego z nas, a my w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (por. Dz 17,27-28).

 

Gdy na słowa: Oto wielka tajemnica wiary, odpowiadamy z wiarą – głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale, już tu na ziemi, stajemy się uczestnikami życia wiecznego.

 

Eucharystia uczy nas miłości i ofiary; miłości do Boga i drugiego człowieka. To w NIEJ Bóg w Trójcy Jedyny czyni nas wspólnotą i dzięki NIEJ stajemy się prawdziwą ŚWIĄTYNIĄ BOŻĄ.

 

Ofiarowanie Pańskie wzorem ofiarowania ludzkiego

 

W dniu dzisiejszym, gdy wspominamy moment Ofiarowania Jezusa w Świątyni uczestniczymy w zapowiedzi tego, co wydarzy się w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy. Świątynia jest miejscem, w którym dokonuje się uroczyste ofiarowanie Jezusa. W ten sposób Maryja i Józef wypełniają Prawo i wyznają swoją wiarę w Boga Wszechmogącego, od którego wszystko pochodzi i do którego wszystko zmierza, i który swą Opatrznością czuwa nad całą naszą historią. Wiara w Bożą Opatrzność sprawiała, że – cokolwiek, by się nie działo – człowiek czuje się prowadzony i chroniony przez Boga. Ofiarowanie Jezusa jest więc wyrazem zaufania Maryi i Józefa do Boga i Jego słowa. Moment ofiarowania jest również objawieniem wspólnoty, która przez wierne oczekiwanie, podtrzymuje „ogień proroctwa” i pielęgnuje Tradycję przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Przedstawicielami tej wspólnoty są prorokini Anna i starzec Symeon.

 

W kontekście Ofiarowania Pańskiego sytuuje się życie konsekrowane, które jest wyrazem całkowitego oddania się Bogu. To ofiarowanie sprawia, że konsekrowani czują się spadkobiercami słów św. Pawła Apostoła – już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus (Ga 2,20). W konsekwencji Eucharystia stanowi fundament całego życia osoby konsekrowanej. Ono z Niej wypływa i ku Niej zmierza. Eucharystia jest dla konsekrowanych SCHOLA AMORIS – szkołą prawdziwej miłości. Życie konsekrowane bez Eucharystii staje się czyś niezrozumiałym i niemożliwym do realizacji. „Z samej swej natury Eucharystia stanowi centrum życia konsekrowanego — osobistego i wspólnotowego. (…) Każda osoba konsekrowana jest powołana, aby przeżywać w niej paschalną tajemnicę Chrystusa, jednocząc się z Nim w ofierze z własnego życia, składanej Ojcu przez Ducha Świętego. Gorliwa i długotrwała adoracja Chrystusa obecnego w Eucharystii pozwala w pewien sposób doświadczyć tego, co przeżył Piotr podczas Przemienienia: „Dobrze, że tu jesteśmy”. Przez sprawowanie misterium Ciała i Krwi Chrystusa umacnia się też i wzrasta jedność i wzajemna miłość tych, którzy poświęcili swoje życie Bogu” (Vita Consecrata 95).

 

Głosimy śmierć Twoją Panie

 

Chrystus przyszedł na ziemię, aby oddać swoje życie na okup za wielu. Jego śmierć na krzyżu nie była porażką, ale stała się zwycięstwem miłości. Miłości, która otworzyła nam drogę do raju. Dobry Łotr na krzyżu, w godzinie śmierci usłyszał słowa Jezusa – dziś ze Mną będziesz w raju (Łk 23,43). Głosić śmierć Chrystusa, to ogłaszać całemu światu zwycięstwo miłości nad grzechem i wszelką nieprawością ludzkiego serca; zwycięstwo światła nad mrokiem nocy.

 

Osoby konsekrowane, które poszły za Chrystusem, powołane są w sposób szczególny, by głosić Jego śmierć. To głoszenie związane jest z podejmowaniem z miłości codziennego krzyża: przeciwności, zmartwień, choroby, niezrozumienia i wielu innych trudności. Chrystus bowiem mówi – jeśli chcesz iść za Mną, zaprzyj się siebie samego, weź swój krzyż i naśladuj Mnie (por. Łk 9,27). W tym codziennym podejmowaniu krzyża nie jesteśmy sami. Jezus zapewnia nas – będę z wami aż do skończenia świata (por. Mt 28,20).

 

Powołanie zakonne jest codziennym „umieraniem” dla Chrystusa w drugim człowieku. Owo „umieranie” – paradoksalnie rodzi nas do życia wiecznego. Dokonuje się to poprzez przekraczanie ludzkiego myślenia, które próbuje ograniczyć nasze życie wyłącznie do doczesności. A przecież mamy najpierw troszczyć się o Królestwo Boże, a wtedy wszystko inne będzie nam dodane (por. Mt 6,33). Ślubowane rady ewangeliczne: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo są zaproszeniem do oderwania się od spraw tego świata i spojrzenia ku górze skąd nadejść ma pomoc od Pana, Pana, który stworzył niebo i ziemię (por. Ps 121).

 

Głosić śmierć Jezusa to przypominać światu o potędze Bożej miłości. Staje się to niezwykle ważne w dzisiejszym świecie, gdzie człowiek nie zawsze myśli o wieczności; boi się dźwigać krzyż codzienności a odejście z tego świata staje się czymś tragicznym, smutnym i niezrozumiałym. Jezus zaś mówi – gdy odejdę z tego świata przygotuję wam miejsce, abyście i wy byli tam gdzie Ja jestem (por. J 14,2-3). Śmierć Chrystusa na krzyżu, wbrew ludzkiej logice, staje się darem Boga dla każdego człowieka – jest początkiem nowego, lepszego życia. Głosić śmierć Chrystusa może tylko ten, kto wierzy, że życie pochłonęło śmierć, że to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność (por. 1Kor 15,53-54).

 

Wyznajemy Twoje zmartwychwstanie

 

W swoim zmartwychwstaniu Jezus otwiera przed nami perspektywę wieczności. Jak pisze św. Paweł Apostoł – gdyby Chrystus nie zmartwychwstał próżna byłaby nasza wiara (por. 1Kor 15,14). Wiara w zmartwychwstanie nadaje sens naszemu życiu i codzienności. Osoby konsekrowane są powołane, by przez dzieła Bożej miłości, którymi wypełniają swoje życie, być stróżami poranka wielkanocnego. W ten sposób pokazują nam, że skoro Chrystus zmartwychwstał to i my zmartwychwstaniemy. „Życie konsekrowane zapowiada i w pewien sposób uprzedza nadejście przyszłej epoki, kiedy to nastąpi pełnia Królestwa niebieskiego, które już teraz jest obecne w zalążku i w tajemnicy, i kiedy po zmartwychwstaniu ludzie nie będą się już żenić ani wychodzić za mąż, lecz będą niczym aniołowie Boży” (Vita Consecrata 32). Pusty grób Chrystusa jest kresem panowania śmierci i tryumfem Bożej miłości. Zwiastowanie zmartwychwstania Chrystusa, to uświadamianie innym, że życie ludzkie jest pielgrzymką do wiecznej światłości i towarzyszenie im w drodze przechodzenia z tego świata do wieczności.

 

W dniu dzisiejszym z okazji Światowego Dnia Życia Konsekrowanego pragniemy podziękować wszystkim osobom konsekrowanym, które codziennie towarzyszą ludziom w ich pielgrzymce do życia wiecznego. Konsekrowani, ofiarowując swoje życie Chrystusowi poprzez ślubowanie rad ewangelicznych, a zwłaszcza ślub czystości są dla dzisiejszego świata zapowiedzią tego, co nastąpi w wieczności, gdzie nie będą się żenić, ani za mąż wychodzić (Mt 22,30). To świadectwo bycia stróżem poranka wielkanocnego i świadkiem zmartwychwstania Jezusa jest wyrazem głębokiej wiary płynącej ze spotkania z Odwieczną Miłością.

 

Siostry i Bracia zakonni oraz wszyscy, którzy ślubują życie radami ewangelicznymi, oddając się całkowicie Chrystusowi, wskazują, że celem naszego życia jest sam Bóg i tylko w Nim, z Nim i dla Niego możemy odnaleźć spełnienie wszystkich naszych pragnień i tęsknot.

 

Oczekujemy Twego przyjścia w chwale

 

Oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa wpisane jest w życie każdego człowieka wierzącego. Jezus wyraźnie nam mówi, w jaki sposób mamy oczekiwać na Jego przyjście – „Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21,28). Taka postawa wyraża naszą gotowość na spotkanie z przychodzącym Chrystusem w każdej chwili naszego życia. Ostateczne przyjście Jezusa to także ostateczna decyzja człowieka; decyzja przyjęcia lub odrzucenia Go. Osoby konsekrowane powołane są do tego, by budzić współczesny świat z „letargu doczesności”. Ich życie ma być znakiem przyszłego świata, za którym przecież wszyscy tęsknimy; ma być nieustannym czuwaniem, by otworzyć drzwi, gdy Pan przyjdzie. Wszak sam Jezus mówi – „czuwajcie, bo nie znacie dnia, ani godziny, gdy Pan wasz przybędzie” (Mt 24,42).

 

Gotowość na spotkanie z Jezusem Chrystusem pokazuje nam, że świat doczesny jest tylko światem do czasu, a nie ponad czasem; jest miejscem realizacji naszego powołania, w którym, mocą działającego w nas Ducha, jesteśmy prowadzeni do Domu Ojca. I choć tak często nie rozumiemy, wzorem Maryi zachowujemy i rozważamy w sercu, pamiętając, że „teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany” (1 Kor 13,12).

 

Zawierzenie

 

Zawierzamy dziś wszystkie osoby konsekrowane opiece Maryi, Matce naszej wiary. Prośmy też, by nigdy nie zabrakło tych, którzy będą głosić Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie Pana Naszego Jezusa Chrystusa, oczekując Jego przyjścia w chwale.

 

„Do Ciebie, Maryjo, która pragniesz duchowej i apostolskiej odnowy Twoich synów i córek przez miłość do Chrystusa i przez całkowite oddanie się Jemu, kierujemy z ufnością naszą modlitwę. Ty, która czyniłaś wolę Ojca, okazując gorliwość w posłuszeństwie, męstwo w ubóstwie, a w swym płodnym dziewictwie gotowość na przyjęcie życia, uproś Twego Boskiego Syna, aby ci, którzy otrzymali dar naśladowania Go przez swą konsekrację, umieli o Nim świadczyć swoim przemienionym życiem, podążając radośnie, wraz ze wszystkimi innymi braćmi i siostrami, ku niebieskiej ojczyźnie i ku światłu, które nie zna zmierzchu” (Vita Consecrata 111).

 

+ Jacek Kiciński CMF
Przewodniczący Komisji Instytutów Życia Konsekrowanego
i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego KEP

 

Licznik odwiedzin:

1023174
www.bernardyni.pl www.diecezjaplocka.pl Katolickie Radio Diecezji Płockiej

Projekt i wykonanie: Ostrowski Michał